vicoter [v.s.c.] viker pititmint, må viker. Djiye Copixhe, i vicote, a Tcheslet u Serè (L. Hendschel). Dins ç' mestî la, on n' såreut fé k' vicoter. rl a: rivicoter, ravicoter. F. vivoter, végéter.

Disfondowes: vicoter, vicotè, vicotî.

Etimolodjeye: bodje "viker"; cawete -icoter.

| vicotaedje [o.n.] pôvriteus vicaedje. rl a: vicåreye. F. vie pauvre, laborieuse, misérable.

Disfondowes: vicotèdje, vicotadje, vicotâdje.

| vicotreye [f.n.] pôve amagnî. rl a: vicaedje. F. pitance, maigre ration.

Disfondowes: vicotriye, vicotrèye.

Parintêye:

• ravicoter
• rivicoter