viyé

I. [o.n.] (v.v.m.) tere d' ene cinse rominne, metowe ene miete å lon. Cisse tere la a divnou leye-minme ene cinse, pu on viyaedje u on hamtea, sovint avou l' arivêye des moennes; ça fwait k' i gn a la mo sovint ene abeye.

II. Viyé [n.pl.] no di sacwants viyaedjes el Walonreye:

1. Vilé-dlé-Hesse (la minme: Vilé-lès-Ès') [n.pl.] ancyin ptit ban del Walonreye, e F. Villers-lez-Heest, rebané avou Les Brouhires.

2. Viyé-so-Lesse la-minme: Viè [n.pl.] ancyin ptit ban del Walonreye, e F. Villers-sur-Lesse , rebané avou Rotchfoirt.

3. Viyé-dvant-Ôrvå la-minme: Vilé-dvant-Orvau [n.pl.] ancyin ptit ban del Walonreye, e F. Villers-devant-Orval, rebané avou Floravile.

Etimolodjeye: latén "villare" (del "villa".

Mots d' aplacaedje.

• Nouviyé

Minme bodje etimolodjike :

• viyaedje
• veye
• Weyin

• Dipus d' racsegnes so les viyés
• Dipus d' racsegnes so Viyé-so-Lesse.
• Dipus d' racsegnes so Viyé-dvant-Ôrvå.