wôteu [o.n.] (v.v.m.) moxhet dressé po-z apicî des lives, des pietris evnd. F. faucon. >> Lu ni des vôteus (li ni des wôteus): no d' plaece d' Årvaye.

Disfondowes: vôteu, wôteu, woûteu, vôtoû.

Etimolodjeye: latén vultur (vî scrît walon "houteux"), 1500.

| wôteurî, wôteurresse [o.f.n.] ome (feme) k' acleve des wôteus. rl a: fåconî.

Etimolodjeye: bodje "wôteu", cawete di mestî (-î), 1996.

| wôteurreye [f.n.] aclevaedje et dressaedje des wôteus.

Etimolodjeye: bodje "wôteu", cawete del brantche (-reye), 1996.