waerleu [o.n.] (doûce croeyance) ome ki s' candje a leu, et fé do mås ås djins. C' est ddja tolminme on pô drole di vey èn efant ki n' a pont d' ådje si plaire a-z ôre totes les shijhes des cayets d' macralreye u des contes di waerleus (L. Mahin). On dit eto: leu-waerou.

Etimolodjeye : aplacaedje tîxhon bodje waer- + leu, ewaerant leu.

Dipus d' racsegnes sol waerleu