waermaye [f.n.]

1. grande moxhe ki n' vike k' on djoû, e latén sincieus Ephemera spp (mins å pus sovint, el Walonreye Ephemera vulgata), et ki cavole åtoû des loumires, l' esté, et k' on-z apice po-z aler al pexhe; si låve, lomêye froyén, vike dins les rews et dins Mouze. Cwand l' waermaye vole, li pexhon n' hagnrè nén dmwin, pask' il est forsôlé (il est rpaxhî avou les waermayes ki toumèt e l' aiwe). C' est teribe les cwantités d' waermayes ki plént rexhe di Mouze å bea tins (J. Waslet). Wårdez mu ç' waermaye la po mete a mi hanzin (A. Carlier & W. Bal). Dj' a todi stî bleu après les tchvås, pus assaetchî k' ene waermaye après l' loumire, k' on galant après l' cote di s' crapåde (J.P. Dumont). rl a: moxhe d' ônea, froyén, pitite biesse, biesse d' oraedje, waernu. F. éphémère. Ny. dagvlieg. Al. Eintagsfliegen (moxhe d' on djoû).

2. (tot s' brouyant) påwion d' nute, costire, moxhe ki vole å moes d' djun evnd.

Disfondowes: warmaye, wèrmaye, vèrmaye, wârmaye, nwârmaye, marmaye.

Etimolodjeye: gayel "arné" (waernu, termene ki les waermayes volèt), avou acmaxhaedje do latén "vermis"; moite cawete -aye.

Dipus d' racsegnes so les waermayes