warokea [o.n.]

1. gros baston. Vos m' årîz hiné on warokea e plin vizaedje, çoula n' åreut nén fwait dipus d' efet. On dit eto: bringonea. F. gourdin, massue. >> abate deus djaeyes (deus oujheas), d' on côp d' warokea: ariver a deus adierças, tot fjhant ene seule sacwè. F. faire d'une pierre deux coups >> wice k' i n a des djaeyes, n a a vite des warokeas: la k' i gn a moyén di wangnî ene sacwè, n a rade des djins po-z esse presses.

2. (mot d' cinsî) baston k' on mete å côp d' on pourdea po l' espaitchî d' wåler. F. bilot.

3. (mot d' houyeu) gros blokeas d' hoye u d' ter ki tcheynut dins l' taeye. Il a vnou des beas warokeas låvå (ramexhné pa J. Haust) F. bloc de terre, houille.

4. houyot (bolet d' nivaye). Waitîz co di n' nén racsure les warokeas d' nive ki vosse boulome vos tape, po vs agåxhner (rat pa L. Mahin).

Etimolodjeye : bodje "waroke" (v.v.m., åbe del dilongue des aiwes, come li så et l' ônea); cawete -ea; c' est ene rediveuse etimolodjeye.

Parintêye :

• waroker