wiyinme [addj., purade padrî & o.n.] ome ki s' feme va avou èn ôte. Sint Djangou est patron d' Florene et des wiyinmes. Asteure ki dj' so wiyinme, dji rvindreu bén l' bague a m' rivå (M. David). Çoula l' intriguéve di n' nén vey li no do wiyinme, ossu s' aveut i prometou do rloukî torade so l' boton del sounete a l' intrêye do bildigne (R. Dambly). Et pu, Mignolet esteut-st on "djek" respecté d' tertos et i gn aveut nouk a l' oizeur fé wiyinme (J.P. Dumont). On dit eto : coirnåd. F. "cocu". >> wiyinme et contin: ratourneure po balter on coirnåd. >> Les Wiyinmes: no d’ ene cofrereye di Meyan.

| wiyete [f.n.] djonne feye nén foirt serieuse, ki s' gåyote toltins. Mins l' pretins, parey k' ene wiyete, candje di vizaedje a tot cô bon (J. Rode). E leu lét, les wiyetes forcrexhént a djouxhire (E. Michel). On dit eto: tchalmarete, haguete, glawene, frikete, turlurete, djouguete. F. fille folâtre, jouvencelle, nana, gonzesse.

Etimolodjeye et tcherpetaedje

wiyinme 

disfondowe do ptit no «Wiyåme» (sorwalonde di "Wiyême").

wiyete 

bodje wiy- (sicawa di "Wiyåme"), cawete -ete

Disfondowes

wiyinme 

wiyin.me, wiyême.

wiyete 

wiyète, wihète.

Hårdêye divintrinne

• Dipus d' racsegnes so les wiyinmes
• Dipus d' racsegnes so les ptits nos k’ ont divnou des cmons nos