yeusses [omrin et femrin pron.] zel(e)s. Nos restans co avou yeusses. F. eux, elles. Vs estoz m' feme, èm soû, èm mere, èm comere: C' est po yeusses eshonne ki dj' vos voe voltî (F. Dewandelaer). El Sindje, tot bleu d' colere måtraitive li Peroket d' fafiåd Dijhant ki, di s' cråsse linwe, i n' bayreut nén deus liårds; Tertos s' mokéve di yeusses; on riyeut come des sots (J. Defrane). Gn a la eto ene viye clarinete k' il ont stî mete yeuss deus l' Gurnadî (R. Painblanc). Les omes, yeuss, s' inkeuret al "cantina" boere ene afwaire k' i lomèt tekila (D. Heymans) Mins vla k' l' åbe s' a metou a clintchî et a sketer pask' il estént trop pezants a yeuss deus (W. Bal). Divant yeuss, i voeynut k' i s' eleve on grand tchinne (M. Renard).

>> da yeusses: da zels, da leu. Dji dirè pus: nos dicåces ont ene sacwè ki n' est k' da yeusse, on detay ki fwait k' on n' pout nén rnoyî leu-z etat civil (E. Romain). F. qui leur appartient en propre, typique, identitaire.