zivercôfs

I. [o.n.t.pl.]

1. (v.m.c.) payis metous fén lon, so l' evierdaegn et k' i n' î fwait nén bon aler. Cour ås zivercôfs et s' ni rvén måy pus ! Va s' ti fé pinde ås zivercôfs ! Vass djudla les mers; vass minme ås zivercôfs u å diåle dji n' ti sai wice ! Et c' est co pire si vos passez li djournêye a-z eternaivyî pattavå l' daegn, a-z evoyî des emiles e walon ås soçons ki sont-st ås zivercôfs (L. Mahin). Les Walons, come tos les peupes, sont des voyaedjeus. Et s' ont i yeu, a des moumints d' leu-z istwere, pômagne et soelance, a té pont k' alît cweri, ås zivercôfs, après ene meyeute vicåreye (L. Mahin). F. antipodes. >> evoyî ene sakî ås zivercôfs: l' evoyî å diåle, e l' infier. F. diable, enfer.

2. (istwere) les Zivercôfs: Indes neyerlandesses (Indonezeye). C' est do cafè d' ås zivercôfs.

II. zivercôf [o.n.] (istwere, trevéns olandès) egadjeu po-z aler å sôdård, u come matlot ås Indes neyerlandesses. F. enrôleur.

Etimolodjeye

Calcaedje riwalonijhî do holandès "ziel verkopen", avou assaetchance di l' almand "verkaufen" (vinde si åme), 1820.

Sipårdaedje do mot e 20inme sieke

Coinrece payis d' Lidje