fwait 2 [o.n.] sacwè k' a stî fwait, et k' on voet bén; k' a bén-st arivé. Dj' a comprin çoula pa bråmint des fwaits et des paroles ki dj' a plou etinde, et co on côp pa des fwaits k' dj' a rmårké avou zels (G. Lucy). F. fait, acte, action. >> apicî sol tchôd fwait: prinde ene sakî å moumint k' ele fwait ene sacwè d' disfindowe. F. prendre en flagrant délit, la main dans le sac.

Etimolodjeye: sustantivé pårticipe erirece di fé.

Omonimeye:

• fwait, fwaite (viebe codjowé)

Droete parintêye :

• åd fwait di

Mots d' aplacaedje

• a fwait
• fwait a mezeure
• atchté tot fwait