innmi, innmeye [o.f.n.]

1. peupe ki fwait l' guere a èn ôte. L' Evandjîle nos disfind d' aveur del haeyeme, minme po nos innmis (Motî da Forir). C' est gråce a nos vîs peres ki nos djouwixhans del påye; Il ont språtchî l' innmi dzos leu talon (Tchant des Wallons).

2. onk, ene k' on voet evi et lu (leye), avou. Ki les cis ki s' volèt siervi do rfondou walon ou do cmon walon s' è siervexhe, et djocans nos do djåzer d' çoula, nos nos brouyréns d' innmi (L. Hendschel). Li spotchî francès des medias francofones, c' est lu, l' innmi do walon; ci n' est nén l' France la k' les lingaedjes redjonås sont cwand minme mia disfindous k' roci (A. Gautitiaubois). F. ennemi.

== Vîs scrijhas enmei, 1260.