ridinguer u erdinguer / rdinguer (codjowaedje)

I. [v.c.] ridobler (bouxhî foirt) so (ene djin, ene biesse). Il aveut ståré ene djåbe d' avoenne, et leyî des påtes al tere; et on l' a rdingué po ça. Po on dint d' rustea cassé, i s' fijhént rdinguer. Et did ttåtoû d' li, les omes do viyaedje avou des trikes et des bordons; i l' ont rdingué eyet l' macsåder comifåt, k' i l' ont leyî po moirt (L. Mahin). Pa des côps, c' est po l' ratournêye ; A vosse måjon, c' est ene plouzêye; Mins dji n' nos lairans pus rdinguer (L. Mahin). Loukîz les sinonimes. F. battre, frapper, maltraiter.

II. si rdinguer [v.pr.] si bate, s' apougnî. Pa des côps i s' pingnént, et s' ridinguer a côps d' hawea (L. Mahin). F. se battre, en venir aux mains, se taper dessus.

| ridingué u erdingué / rdingué, ridinguêye u erdinguêye / rdinguêye [addj., purade padvant] (imådjreçmint) hodé, moirt escran, come onk k' on-z åreut yeu bouxhî sor lu a rlaye. Loukîz a : vaené, rilaté. F. las, fatigué, mort de fatigue.

Sicrijhas ezès motîs

ridinguer 

r(u)dinguer [S17] rudinguer / rdinguer [S117]

ridingué 

r'dingué [S109]