rioister u eroister / roister (codjowaedje) [v.c.] 1. mete (ene sacwè) en ene ôte plaece, po k' ça soeye mî arindjî. Roistez on pô vos cayets ! Li måleur avou lu, c' est k' i n' rioistêye rén. Blanche a roisté si linne et ses plotes. F. mettre de côté, ranger. >> rioister l' tåve: rissaetchî les schieles. F. débarrasser.

Disfondowes: r(i)waster, r(i)wester, rôster, ronster, roûster, vîs scrijhas: rewasteir (1250).

Mot d' aplacaedje :

• rioister evoye