siclatchî u esclatchî / sclatchî (codjowaedje) [v.s.c.] rexhe tot d' on côp, tot djåzant d' on foirt brut. Ele ni voet k' des copes ki toûrnèt, Des rires ki sclatchnut come des fuzêyes (R. Vanorle). F. éclater, fuser.

Etimolodjeye : viebe clatchî, refoircixhante betchete s(i)-.