sordjoû [o.n.] 1. cwårea k' on n' voet nén houte, metou dins l' tchessi al copete d' èn ouxh d' intrêye et ki leye passer l' loumire do djoû. Dji n' voeyeu k' ouxhs di fier, bawetes, sordjoûs, ferous (rat. da L. Mahin). I ralouca les fotos al flåwe loumire do sordjoû (L. Mahin). On dit eto: avantele, atike, eposse, badjoû. rl a: båkete. F. imposte, vasistas.
2. (mot d' saetcheu d' poitraits) loumire loume çou k' on vout fotografyî. Vos estoz metou dins l' sordjoû. F. contre-jour.
3. poitrait saetchî dins ces condicions la. Waitîz l' bea sordjoû des rwenes di Volubilisse. Etimolodjeye : bodje djoû, betchete sor-.